Een dubbele kater...

Woensdag 26 oktober dus met de nachtbus vanuit Quito naar Cuenca vertrokken. En een perfecte timing want het is feestweek in Cuenca!

1 en 2 november zijn nationale feestdagen in Ecuador en 3 november is Cuenca Independence day, dus samen vormen zij de basis voor de feestweek in Cuenca. En overal waar een feestje is, is mijn maatje de Fransman Hugo ook te vinden (of zoals hij zegt: overal waar een feestje is ben ik te vinden…). Hugo was al een week in Cuenca voordat ik aankwam, maar was zo aardig om op me te wachten ;-)… Mijn planning was ook om eerder in Cuenca te zijn, maarja ik bleef wat langer plakken in Quito… ’s Avonds hebben we even een hapje gegeten en de afgelopen maand bijgepraat. Al gauw hadden we een leuke groep gevormd voor de rest van de week, Joaquim (een andere fransman), Claire (uit Canada), Marnix (Nederland) en Hugo en ik. Eigenlijk was het gewoon een week keihard feesten!

Maar we hebben ook een aantal dagtripjes gemaakt en wat cultuur en natuur gezien. Maandag hadden we vroeg de wekker gezet om een dagtrip te maken naar Ingapirca, een Inca site in de buurt van Cuenca.

En dinsdag weer vroeg uit de veren om een dag naar National Park Cajas te gaan. Hier hebben we een wandeling van 7 uur gemaakt. Super mooie natuur en een perfecte zonnige dag!

Op de weg terug kregen we een lift van een vrachtwagen, we konden achterin het laadruim. We waren net een stel illegale vluchtelingen haha. Om de 5 minuten stopte de chauffeur om te kijken of alles nog in orde was…

In tussentijd geprobeerd om contact te houden met Diego, omdat hij misschien zou gaan klimmen hier in de buurt van Cuenca. Hij is uiteindelijk ook gaan klimmen hier in de buurt. We hebben met elkaar gebeld en ik zou terug bellen om iets af te spreken…. Maar dit gesprek ging anders dan gedacht… Waar het uiteindelijk op neer kwam was dat het Diego beter leek om niet meer af te spreken omdat ik toch weer weg zou gaan. Het zou voor 1 dag zijn en dan zou ik weer weggaan en moesten we weer opnieuw afscheid nemen… En nu hij in Ecuador blijft zien we elkaar ook niet meer in Argentinië en Chili…. En als er dan ook nog eens een ex opduikt en in Quito woont…. Tja dan trek ik aan het kortste touwtje…En zo eindigde het telefoongesprek na 40 minuten….Dus daarna don’t think and party hard…. Wat een dubbele kater opleverde aan het eind van de feestweek…

Eigenlijk ben ik de afgelopen 10 maanden nooit alleen geweest, altijd waren er wel andere om me heen en met wie ik samen reisde. Maar al deze vriendschappen zijn over het algemeen kort en oppervlakkig op een aantal uitzonderingen na (Ankie, Annebelle, Sherrie en Hugo). En als je dan een gebroken hart oploopt kan je toch super klote en alleen voelen…. Maar gelukkig was Hugo er, en ook al is het een man en ook nog eens een Fransman, hij toch bijzonder begripvol kan zijn.

Dus na een aantal dagen een beetje verloren en de weg kwijt te zijn geweest was het tijd om de draad weer op te pakken en door te gaan. Na 9 dgn Cuenca was het tijd om naar Vilcabamba te gaan in het zuiden van Ecuador. Vanaf de eerste dag dat ik in Ecuador was heb ik flyers gezien van dit backpackers hostel en wist ik zeker dat ik hier op een dag naartoe zou gaan. Het zag er uit als een waar paradijsje op de flyer… Alleen hadden ze vanaf zondag 6 november pas plek ivm de feestweek. Dus zaterdag hebben Hugo en ik alvast de bus naar Loja genomen, wat de meest bizarre busrit tot nu toe is geweest… Allereerst werden alle banden van de bus vervangen (terwijl we in de bus zaten) en vervolgens gingen we als een idioot full speed over de haarspeld weggetjes in de bergen met diepe afgronden. Inhalen in de bocht waar je niks ziet, volop op de rem als het toch niet kon, al toeterend en andere auto’s afsnijdend weer invoegen en gedurende de hele rit de geur van verbrand rubber. Nu ben ik inmiddels heel wat gewend, maar dit was gekkenwerk…. Joaquim was hier al, dus die ook weer opgezocht en met zn 3-tjes een kamer gedeeld, vervolgens was er werkelijk niks te doen in Loja, maar ze hadden wel een soort van bioscoop. Dus daar zijn we ’s avonds maar heen gegaan om een soort van Jaws 3D te bekijken… Wat best lachwekkend was en natuurlijk weer goed om ons Spaans te oefenen. En de volgende morgen op naar Vilcabamba. En dit was echt zoals ik verwachtte, een waar backpackers paradijsje. Voor 10 dollar een dorm, incl ontbijt. Een heerlijk zwembad erbij en super goed en betaalbaar eten! In een prachtige natuur waar je heerlijk kunt relaxen en kunt hiken. Een gezellige bar met pooltafel en pingpong tafel, wat ’s avonds super gezellig was en salsa les! Echt even wat ik nodig had!

En je kon hier ook super betaalbare massages boeken. Dus hoogtijd om Reiki een keer uit te proberen. Leuk om een keer geprobeerd te hebben, werd er erg rustig van (viel nog net niet in slaap…). Maar de volgende x voor mij toch weer een echte massage. Maar na 2 dagen moest ik toch echt het land verlaten… Had graag nog wat langer willen blijven in Vilcabamba, maar mijn visum is verlopen… Na 3 maanden Ecuador kwam de dag dat ik toch echt het land moest verlaten…om precies te zijn de 9e. Dus met de nachtbus op naar Peru, waar ik de grens overging op 9 november om 04:32 ’s morgens….

Wist je datjes:

-       Ik in Cuenca naar de kapper ben gegaan…

-       Ik voor 2,5 dollar nu een stuk korter haar heb…. Wel wat korter dan de bedoeling was….

-       Maar na een jaar niet naar de kapper te zijn geweest werd het wel weer eens tijd, aangezien mijn haar zowat dreadlocks waren…

-       Er 5 dgn na mijn telefoongesprek met Diego….

-       Er in Vilcabamba een Colombiaan was die de glimlach weer op mijn gezicht heeft teruggebracht…

-       Maar ik na 2 dgn het land moest verlaten…

-       Ik toen ik Diego ontmoette ook na 2 dgn weg moest ivm een vlucht naar de Galapagos…

-       Dit een soort deja vu moment is…

-       Maar ik dit keer niet terug ga…

-       Maar ik wel weer lekker in mijn velletje zit en weer volop van alles geniet…

-       Het leven van een backpacker ook best zwaar kan zijn…

-       Ik inmiddels wel weer contact heb gehad met Diego…

-       En we hebben besloten dat we een super tijd samen hebben gehad en we beide deze herinnering moeten bewaren…

-       Hij hoopt dat ik op een dag zijn situatie zal begrijpen…

-       En we elkaar misschien ooit op een dag ergens weer zullen zien…

-       Ik misschien iets vaker de landkaart van Zuid Amerika had moeten bekijken…

-       Ik er 4 maanden over heb gedaan om van Colombia naar Peru te komen…

-       Van Peru naar Santiago de Chili ruim 2x zo ver is…

-       En ik 4 weken heb….

-       Hugo net als ik het tempo van een slak heeft…

-       En hij in Januari in Brazilië (Rio) moet zijn…

-       Colombia en Ecuador allebei een plekje in mijn hart hebben veroverd…

-       Peru een zware klus krijgt om dit te overtreffen…

Last pictures

Comments 3

Gonny 20-11-2011 14:18

Goh Agnes, dit is allemaal wel heel heftig geweest. Je weet best dat zoiets kan gebeuren en de ene keer raakt het je dieper dan de andere keer. Maar je bent een sterke vrouw en je gaat gewoon door. Er liggen nog heel veel mooie dingen op je te wachten.....
hartelijke groet en toch ook wel sterkte de komende tijd.
Gonny

renske 20-11-2011 15:28

Hallo dochter.
Weer een berichtje van je.
Fijn, dat alles weer goed gaat.
Je hebt inderdaad een kortgeknipt koppie voor jouw doen, maar leuk hoor.
Veel plezier verder en voorzichtig.
Groeten uit een ontzettend mistig Alkmaar.
Liefs, pap, mam en Twanneman.

Marian 23-11-2011 11:17

Leuk weer om je verhaal te lezen Agnes, en ja het leven gaat niet allemaal over rozen !
Veel plezier weer op je reis.
Groetjes Jowi en Marian

Comment

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer