Entonces...

Afscheid nemen bestaat niet…. Maar toch kwamen mijn laatste paar daagjes in Cochabamba wel erg dichtbij en vloog de tijd voorbij… Al dagen liep ik met tranen in mijn ogen als ik alleen al dacht aan mijn vertrek uit Cocha… Wat een geweldige tijd heb ik hier gehad! Super leuk werk, super leuk plekje om te wonen, leuke vrienden, leuk sportclubje, lekker weertje, kortom eigenlijk had ik het prima naar mijn zin als Cochabambina.

Voor zaterdag stond me nog een mooie klus te wachten… ik zou wel even eten gaan koken voor 16-20 man voor mijn afscheidsetentje… haha. Gelukkig had ik hulp!! Uiteindelijk is het Pique Macho geworden, een lokaal gerecht uit Cochabamba.

P1010186.jpgMet lekker veel vlees en verder ook soort van patatjes met ei, paprika, ui en tomaat met mayonaise, ketchup en mosterd. Was best goed gelukt en het was een hele leuke avond, maar ook heel onwerkelijk om van iedereen afscheid te moeten nemen. Maar ook wel weer heel lief om te horen dat als ik ooit terugkom ze met open armen zullen ontvangen…

421218_391289390990218_1644402161_n[1].jpg

601895_391289380990219_744390638_n[1].jpg

972332_391289357656888_1066075112_n[1].jpgZondag nog een laatste keer naar Tarata, mijn favoriete dorpje vlakbij Cochabamba en waar de tijd stil is blijven staan. Nog 1 keer chorizo eten en chi cha drinken, met whatever de ingrediënten ook mogen zijn haha. Super leuke dag, maar helaas bleef de tijd gewoon doortikken

P1010629.jpg

P1010632.jpg

P1010637.jpg

P1010641.jpg’s Middags afscheid genomen van Cil  en ’s avonds afscheid genomen van de meiden, Sjanna en Regie,  in het Bolivia Huis. Verwend door afscheidscadeautjes, foto’s  en een vriendschapsbandje…  Tas inpakken natuurlijk tot het allerlaatste moment uitgesteld, waardoor dat nog nachtwerk werd en uiteraard niet paste in mijn backpack… Voor dag en dauw trok ik de deur van het Boliviahuis achter me dicht, bepakt als een echte Cholita met loodzware tassen. Met de bus naar Samaipata vertrokken, een hippie dorpje vlakbij Santa Cruz. Want vanuit Santa Cruz vertrekt mijn vliegtuig…

Een busrit is trouwens nog een heel avontuur in Bolivia. Het begint allemaal goed en wel op het busstation, waar iedereen netjes een kaartje heeft gekocht voor de bus. Die overigens nooit op tijd vertrekt… Maar zodra we door de poorten van het busstation zijn wordt de bus gestopt en wordt er nog eens een dubbele hoeveelheid mensen in geladen…. En een bus is nooit te vol. Cholita’s met loodzware draagdoeken met kinderen, aardappelen, bananen en andere loodware ondefinieerbare goederen... Andermans achterwerk of boesem in je gezicht is heel normaal. Andermans kind op schoot of zelfs kippen, het kan allemaal. En ook ruikt de één wat lekkerder dan de ander…Vervolgens wordt de bus nog meerdere malen gestopt en worden er allerlei goederen in de laadruimte van de bus geladen met god mag weten wat voor spullen….En dan hebben we nog de buschauffeur… Soms is het beter om maar gewoon je ogen dicht te doen en niet op de weg te letten…. Volle vaart op weg zeg maar…met volle kracht door de bochten, inhalen in de bochten, bellen… het kan allemaal. En nou zou je denken dat de meeste wegen hier geasfalteerd zijn, nee helaas het tegendeel blijkt waar te zijn en al hobbelend rijden we over de onverharde wegen… De kwaliteit van de bussen laat vaak ook nog  wat te wensen over dus alles wat los en vast zit rammelt alle kanten op. Maar tegen de avond, vlakvoor donker kom ik dan toch aan in Samaipata. Vast besloten om mijn laatste dagen zielig en alleen door te brengen… Dit ging natuurlijk nooit lang goed en ’s avonds zat ik al te eten met een Braziliaan, Amerikaan en Engelsman haha. De volgende dag wel alleen op pad gegaan. Lange wandeltocht gemaakt naar oude Inca ruïnes boven op een berg.

P1010652.jpg

P1010667.jpgVolgende dag nog aapjes geknuffeld

P1010668.jpgP1010672.jpgen met een andere Nederlandse meid naar watervallen in de buurt gegaan, liftend, gewoon omdat het kan!! De 4e auto pikte ons al op haha. Nou moet ik er wel bij zeggen dat de eerste 2 wagens vol zaten met koeien en de derde een bus was waarvoor we moesten betalen… De watervallen waren eigenlijk mooier dan verwacht en even voelde we ons alsof we in een ansichtkaart of poster rondliepen.

P1010678.jpg

P1010689.jpg

P1010682.jpg

P1010692.jpgDe volgende dag samen naar Santa Cruz vertrokken. Een heel andere stad dan de rest van Bolivia. Veel moderner en een heel ander soort mensen, een stuk minder traditioneel. Hier zijn ze dan ook een minder fanatiek aanhanger van Evo Morales, de president. Evo Morales komt zelf van oorsprong van het platteland en heeft ooit zelf als cocalero (coca boer) gewerkt en heeft verder ook geen opleiding. Hij hecht veel waarde aan traditie en de oorspronkelijke kledendracht, waardoor veel jonge meiden ook in cholita kleding rondlopen.  Helaas heeft hij ook een aantal minder goede plannen…. En heeft zelfs de wet verandert zodat hij voor de 3e keer herkozen kan worden tot president….

Cocaboeren zijn hier in Bolivia trouwens wel veel en zij verbouwen cocaplanten voor de handel in cocabladeren.  Voor het lokale en traditionele gebruik van coca hier, voor het kauwen van de bladeren, de thee (mate), de medicinale krachten en voor Pachamama. Helaas wordt aan een gedeelte ook een chemisch procesje toegevoegd waardoor cocaïne ontstaat voor de handel naar Europa en Amerika… Dit wordt echter door de regering voor een groot gedeelte door de vingers gezien (en ontkent)… Sommige cocaboeren rijden ook wel in hele dure auto’s….

Wist je datjes:

-          Entonces mijn favoriete woord in het Spaans is!

-          Het betekent DUS

-          En je dit werkelijk altijd kan gebruiken!!

-          De lucht hier volgens mij veel blauwer is dan in Nederland…

-          De temperatuur in Samaipata een stuk warmer is…

-          Zoals ik al eerder aangaf is het hygiene gehalte in Bolivia niet al te hoog…

-          Soms op de markt de cholita’s gewoon door de hurken gaan om te plassen op straat…

-          Ik denk dat zij geen ondergoed dragen onder deze rokken…

-          Ik denk ik alvast in het vliegtuig een lijstje ga maken met alles wat ik weer graag wil eten en de afgelopen 2,5 jaar heb gemist…

-          Ik op het dieet van rijst in Zuid Amerika namelijk weer een aantal kilootjes ben afgevallen…

-          Ik volgend jaar trouwens weer terug ga naar Cochabamba!

En daarna met Cil doorga naar het WK voetbal

Last pictures

Comments 6

lidy 07-06-2013 17:28

Waarom ben ik nou helemaal niet verbaasd dat je al weer plannen hebt?
Nogmaals een heel goede reis en sterkte bij het afscheid van Zuid-Amerika.

hans 07-06-2013 20:50

Tot morgen !!!

Gurbe van Brug 08-06-2013 00:40

Een heel goede reis!
Tot straks op Schiphol.
(Moeten we echt direct naar een Mac Donalds? Ik neem daar echt niks! Hooguit een milkshake, die zijn nog wel redelijk)
Liefs,
Pappa

Manou 08-06-2013 11:02

Goede reis!!

Laura 09-06-2013 21:52

tot snel!x

Laura de Kam-Bonninga 09-06-2013 22:47

Welkom thuis!

Comment

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer