Op grote hoogte....

Een reis over de altiplano van Bolivia, oftewel de hooglanden van Bolivia. Een reis naar super mooie plekjes!! Dus na maanden ga ik weer met mijn backpack op de rug op pad!! Alleen!! iets wat ik nog heel graag wou. Nog even 2 weekjes alleen op pad naar prachtige plekjes.

Maar eerst was er nog het laatste weekje werken…. Afscheid genomen bij Cereco donderdags en vrijdag was mijn laatste dagje bij Atendi. Atendi en de kindjes hebben echt een plekje in mijn hart gekregen en met pijn in mijn hart heb ik hier afscheid moeten nemen….Wel leuk was dit de dag van de special olympics was. Samen met nog 2 andere instellingen voor kinderen met verstandelijke en lichamelijk beperking werd deze sportdag, de speciale olympische spelen, georganiseerd. En het was echt super leuk om hier bij te helpen!

special olympics

David! Goud op het onderdeel omrollen!

Diego brons op de afstand kruipen!!

Diego op het onderdeel kruipen

Diego met Cil

Diego brons!!

afscheid....

In Bolivia zijn bloqueos (wegblokkades) de normaalste zaak ter wereld. Helaas liep dit afgelopen maand wel iets uit de hand en werd er 12 dagen non-stop  gestaakt en het hele land eigenlijk lam gelegd. Wegblokkades, stakingen, demonstraties en rellen hoorde tot de orde van de dag. Even leek het erop dat de boel uit de hand dreigde te lopen… Helaas zou dit ook beteken dat ik niet meer zou kunnen rondreizen, want geen bus ging nergens niet heen…. Maar vrijdagavond leek toch de boel tot rust te komen. Op goed geluk de bus naar La Paz gepakt, het centrum van alle onrust… Er was in ieder geval een staak tot vuren tijdens het weekend beloofd…

Het is nu het begin van de winter in Bolivia. In Cochabamba, de stad van de eeuwige lente hadden we hier nog niet echt veel van gemerkt… Alleen dat het ’s nachts wel een stukje kouder was geworden… Maar La Paz en de altiplano dat is een heel ander verhaal…. Winter betekent overdag wel lekkere temperaturen… tussen de 10-20 graden op deze hoogte, mits er zon is… Maar ’s nachts dat is iets heel anders… Temperaturen droppen tot ver onder het vriespunt. En centrale verwarming of isolatie, tja dat kennen ze hier niet…. Met een beetje geluk is er warm water…Dus zodra de zon onder is, lees 19:00, zoekt iedereen zijn bed op. En dit is ook gewoon het beste wat je kan doen. Lig je dan om 19:00 met een muts op in bed onder minstens 5 dekens... Dus helaas dit keer kom ik niet zongebruind thuis, maar eerder blauw en paars van de kou… Dus in La Paz eerst maar eens geshopt voor een warme alpaca trui en vervolgens de bus gepakt naar Sorata, een klein plaatsje midden in de bergen. Ver weg van alle ongeregeldheden en in de frisse berglucht!

La Paz, vanuit de trufiHet aantal toeristen in Bolivia was inmiddels ook tot een minimum gedaald vanwege alle stakingen…  Bij aankomst in Sorata was het marktdag, dus lekker even een beetje rondgekeken.

cholita's die wachten voor de bus

lekker de boel in de gaten houden vanaf een bankje in het park...

deze meneer wou wel even poseren ;)De volgende dag op tijd opgestaan, wat prima te doen was aangezien ik toch al om 20:00 uur in bed lag met deze kou haha… Wandeltocht van 24 km gemaakt in de bergen naar een ondergronds meer, heel mooie omgeving, het meer zelf was niet zo heel bijzonder. Mijn gids van de dag…

mijn gids en waakhond!was een hond… haha. Deze wees mij even mooi de weg en als er iemand naar mij toe kwam begon hij mooi te blaffen haha…

Dit komt uit een cactus...De volgende dag met 2 Fransen een trekking van 8 uur gemaakt naar een hoog bergmeer. 1500 meter in hoogte omhoog en later weer naar beneden. Super mooie trekking.

uitrusten na 1500 meter hoogte klim

sorata, berg meerHelaas was het tempo naar beneden wel wat opgeschroefd, dus al rennend, springend van rots naar rots kwamen we uitgeput weer beneden aan.

Jullie snappen natuurlijk wel dat in deze gezonde bergomgeving ik mij de volgende dag helaas wel minstens 10 jaar ouder voelde….

Volgende dag weer op weg naar La Paz, om vervolgens door te gaan naar Sajama.

Het is niet zo makkelijk om in Bolivia rond te reizen. De mensen spreken alleen maar Spaans en zijn vaak erg stug. Dit is ook niet zo gek, aangezien de mensen hier geen makkelijk leven hebben. Reizen hier is meer een uitdaging. In het begin had ik dan ook nog weleens een haat-liefde verhouding met Bolivia. Maar nu ik de cultuur, de gebruiken en de bevolking beter ken kan ik Bolivia steeds meer waarderen. Zeker nu ik alleen reis en Spaans spreek, heb ik steeds beter contact met bevolking. Op weg naar Sajama vanuit La Paz stap ik uit de bus in een vaag dorp langs de snelweg, hier moet ik namelijk ergens een minibusje nemen naar Sajama, die 1 x per dag vertrekt, waarschijnlijk ergens rond het middag uur…. Sajama is off the beaten track, dus veel toeristen zijn hier niet… De minibus bleek inderdaad om 13:00 te vertrekken naar Sajama . Aangekomen in Sajama blijkt er toch een schaars groepje toeristen te zijn en wordt ik wederom opgenomen door een groep Fransen, die een trekking willen maken van 2 dagen. Mijn backpack mag dan wel enorm zijn, maar in mijn backpack zit toch echt geen tent, slaapzak en slaapmatje…. Al zou je dat naar omvang misschien wel denken haha. Sajama is een piepklein dorpje op ruim 4.000 meter in de altiplano en binnen no-time komt bij de lokale bevolking een slaapzak, tent en matje vandaan die ik wel voor een prikje mag huren (7 euro voor 2 dagen).Ik was eigenlijk van plan om hier 2 dagen de omgeving op een fietsje te verkennen… hihi ook vanwege mijn spierpijn, maarja het lot beslist anders. De volgende dag zouden we starten.

mooie oude kerk met zonsondergang in sorata

zonsondergang Sajama

super oude mooie kerkMaar eerst 1 nachtje in een hostel. Vrij basics, 4 betonnen muren en een bed met minstens 5 dekens, geen douche en geen warm water. Maar super lieve mensen, ’s avonds wordt er een bord spaghetti voor mij gemaakt en komt moeders bij mij aan tafel zitten en verteld over haar leven. Behalve dit hostel heeft ze ook een kudde Alpaca’s (soort lama’s) waar ze elke dag naartoe gaat. Zwaar werk in deze kou hier. ’S Morgens vroeg gaat ze van huis en komt ’s avonds laat weer thuis. Trots verteld ze mij dat in mijn spaghetti geen gehakt zit, maar Alpaca vlees. Want dat is namelijk het enige wat op deze hoogte leeft. Voor koeien is er op deze hoogte geen gras en lachend zegt ze dat de kippen hier wegwaaien. De volgende dag blijkt haar man onze gids voor de komende 2 dagen te zijn. Deze gids kost 12 euro per dag. Wat we door 6 mogen delen, omdat we met zn 6-en op pad gaan. Vol goede moed wordt ik die ochtend wakker en hoop ik dat mijn spierpijn verdwenen is, maar helaas het tegendeel blijkt waar te zijn… In beweging blijven dan maar….  Bepakt en bezakt gaan we op pad. Tja ook voor 2 dagen moet er een hoop mee… behalve tent, enorm dikke slaapzak en matje, moeten er ook kookspullen, eten en vooral een hoop dikke kleren mee. De natuur bestaat hier uit hooglanden met alpaca’s en vicuna’s, een zeldzaam soort lama, een aantal slapende vulkanen.

Sajama national park

Sajama national park

Sajama national park

Maar Pachamama (moederaarde) is hier super actief. Dus na een km of 12 komen we aan bij de Geijsers.

Sajama national parkVervolgens begint onze klim omhoog naar de hoog gelegen meren, na een uur of 4 bereiken we onze slaapplaats, naast een meer.

het 1e bergmeer

Kamperen met min 10...

kamperen in de kou...Zodra de zon onder gaat liggen we in onze slaapzakken, met dikke kleren, handschoenen aan en mutsen op in onze tentjes. Brrrr geen pretje om met min 10 te kamperen… De volgende dag zit het ijs letterlijk aan de binnenkant van onze tent en ook op het meer ligt een laagje ijs….

Kangaroe-konijn?? En ja er ligt ijs op het water...

Oke 1 nachtje kan ik dit wel aan. Vervolgens klimmen we nog iets verder omhoog en daarna naar beneden, na een lange wandeling kunnen we aan het eind van de dag eindelijk opwarmen in de natuurlijke warmwaterbronnen!!! Heerlijk..

Alpaca schedel

day 2

Sajama national park

Eindelijk!! De hotsprings!

De volgende dag staat mij een lange reisdag te wachten…. Om 6 uur ’s morgens vertrekken we met een minibus en om middennacht kom ik aan in Uyuni, waar ik de volgende dag op tour ga naar de zoutvlaktes…. Jaja voor de 2 e keer…. Maar de eerste keer stond er bijna een meter water op deze zoutvlakte, waardoor het een soort van modderpoel was… Maar nu mooi en opgedroogd….

De zoutvlakte!!

En dit maal zonder water!!

zout, zout en nog eens zout

Zuid Amerika, voor altijd in mijn hart!!

natuurlijk ook even wat grappige foto's ;)

En nog één!

reuze cactus!

cactus eiland

cactus eilandDaarna door naar Potosi, de hoogte stad ter wereld en ooit de rijkste en belangrijkste stad van Zuid Amerika vanwege de zilvermijnen!!! Maar wie kent nu in de wereld Potosi nog….vergane glorie…

vergane glorieMaar in de mijnen wordt nog altijd hard gewerkt…. En geen rijkdom meer… maar werken onder erbarmelijke omstandigheden tegen een heel minimum loon… van zoon op zoon op zoon wordt in de mijnen gewerkt… Vaak heeft de familie een stuk van de mijn gekocht van de coöperatie en betaald 15% van de winst ook aan deze coöperatie…  de opbrengst per week…. met mazzel 20 euro, met pech 2 euro… Min de 15% en met een gezin van 9 kinderen…. Een bezoek aan de mijnen is dan ook een eye-opener en de harde waarheid van het leven hier….

De mijnberg en Potosi

In mijn outfit voor de mijnOnze groep wordt onderverdeeld in een Engelse en een Spaans sprekende groep. De Spaanse groep bestaat maar uit 2 personen dus ik voeg me bij hun. Wederom  bevind ik me onder de Fransen, een leuk stel van eind 30, dat op wereldreis is. Al gauw ben ik de novia (vriendin) van onze gids en ik speel dit spelletje maar gewoon mee. Onze gids is zelf een ex mijnwerker… hij heeft dit werk 20 jaar gedaan en is nu 32 jaar…. dus vanaf zijn 12e…

Het begin van de mijn konden we nog redelijk rechtop lopen, maar al gauw kruip ik in mijn mijnwerkers outfit door de dodengangen met een staaf dynamiet in mijn handen. Het is hier namelijk gebruikelijk om wat voor de mijnwerkers mee te brengen, aangezien zij al hun spullen zelf moeten kopen van geld wat ze niet hebben…. Dus voor het bezoek aan de mijnen gaan we langs de mijnwerkersmarkt om wat voor de mijnwerkers te kopen… van dynamiet, cocablaadjes, tot alcohol en sigaretten… Ook krijgen we allemaal een shot van puur alcohol en wordt er geproost op Pachamama (moederaarde) en dat we maar weer veilig terugkeren uit deze dodengangen.  Ook wordt het steeds moeilijker om te ademen en al kuipend en afdalend met halve trappen en half ingestorte stutten bereiken we het 2e en 3e level van de mijn. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot 35 graden en we ademen vooral stof in. De mijnwerkers leven de hele dag op cocablaadjes, die ze in hun wang een beetje herkauwen, hier krijgen ze energie van en de honger verdwijnt… Eten op deze hoogte en in deze omstandigheden is niet mogelijk, dat wordt gelijk overgeven of aan de diarree.

barre omstandigheden...

P1010585.jpgEen bezoek aan deze mijnen is trouwens niet zonder gevaar. Er werken 15.000 man in deze mijnen en elke week sterven er 10-11 aan ongelukjes in de mijnen en dan hebben we het nog niet over het aantal dat overlijdt aan de gevolgen van longproblematiek…  Als laatst gaan we nog langs Tio. Tio is de duivelachtige beschermheilige van de mijnwerkers en deze krijgt alcohol, sigaretten en van alles en nog wat om de mijnwerkers maar gunstig gezind te zijn... Ook is zijn geslachtsdeel in properties wel enorm, maar onze gids verteld ons dat ,dat de mannen nou eenmal macho’s zijn hier en Pachamama (moederaarde) moet ook wat hebben, anders wordt ze ontevreden… haha… echt ik verzin dit niet…

zo zwaar werk... voor bijna niks...

Als laatste sluit ik mijn korte rondreis nog af met een bezoek aan Sucre, een mooie koloniale stad en de officiële hoofdstad van Bolivia. Deze stad ligt maar op 2500 meter hoogte en de temperatuur is hier een stuk aangenamer!Dus even een dagje opwarmen… Inmiddels terug in Cochabamba voor de laatste paar dagen…. Vanavond mijn afscheidsfeestje…En heb nog een mooie klus op de hals gehaald,door morgen te gaan koken voor een man of 20 haha. Lekker koken!!

Wist je datjes:

-          Ik weer eens niet echt kort van stof ben…

-          De gemiddelde levensverwachting van de mijnwerkers 45 jaar is…

-          Het eten hier in Bolivia over het algemeen best lekker is

-          Zeker Cochabamba staat bekend om het lekkere eten!

-          Al bestaat elk gerecht dan wel uit rijst een paar gekookte aardappelen en een soort van vlees

-          Vlees een ruim begrip hier is….

-          De mensen hier alles eten van het vlees, ook kraakbeen en andere onverteerbare producten worden gewoon opgegeten…

-          Ik hierdoor nog weleens in lastige situaties terecht kom…..

-          Aangezien ik deze stukken vlees niet weg krijg….

-          Helaas in Sajama ik niet precies weet welk deel van de alpaca erin mijn spaghetti zat…

-          Maar ik sommige stukken maar in zijn geheel heb doorgeslikt….

-          Sjanna’s moeder hier op visite is geweest…

-          Zij altijd zei als je niet zeker weet of het eten wel ok is, drink cola, dat dood alles haha

-          Het hygiene niveau hier in Bolivia namelijk niet al te best is…

-          Vlees op de markt, zonder koelkast etc…

-          Ik inmiddels best een sterke maag heb, maar zo af en toe gaat het toch mis….

-          De mannen hier toch echt wel Macha mannen zijn…

-          Ze fluiten en flirten naar je op straat…

-          Ook al loopt hun vriendin ernaast….

-          Uitgaan met hier met zulke kort mogelijk rokjes…

-          Less is better…

-          Je ziet er sommige tussen lopen…. Die bij ons achter het raam zouden zitten….

-          Dat is hier normaal!!!

-          Gezelligheid een woord is wat ze hier trouwens niet echt kennen….

-          Ze hier in de restaurants TL verlichting hebben en meestal plastic tafels en stoelen…

-          En met een beetje pech zit je ook nog naast de vuilnisbak…

-          En de muren zijn wit (of met vuiligheid) en verder niks aan de muur… oohhh of de tv aan.

-          Gezellig en gezelligheid trouwens een woord is wat in geen enkele andere taal te vertalen is…

-          Iets typisch Nederlands dus….

ik hou van je mijn Bolivia

Last pictures

Comments 3

Sander 01-06-2013 23:18

Geniet nog maar even van je laatste weekje en neem wat warmte en zon mee deze kant op!

Laura 02-06-2013 20:20

Lieve Agnes,
Wat een mooie foto's en schitterende verhalen weer! Altijd weer genieten. Geniet nog even en hopelijk tot snel!
Dikke kus Lau

lidy 02-06-2013 23:33

HEJ, wat weer een mooi verhaal. Ik kan me voorstellen dat je het moeilijk vindt om afscheid van je pupillen te nemen. Daar had je toch een band mee opgebouwd.
En dan nog even een mooie reis. In april sliep ik in Nederland met 6 graden vorst op de camping. Viel eigenlijk ook nog mee. Maar ik woon dan ook in Zweden. hahaha.
En dan die mijn zeg!!!! En wij betalen haast niets voor zilver. Goed om nog eens na te denken over ons luxe leventje.
En dan straks naar Nederland. Wat zal dat wennen zijn. Heb je al weer werk? Dat is wel moeilijk op het ogenblik denk ik. (Je kunt altijd nog naar Zweden komen. Ze zitten hier te springen om mensen in de medische sector). Maar daar zullen pap en mam niet blij mee zijn.
Ik wens je een hele goede, veilige reis naar huis.
En heel hartelijk bedankt voor al je mooie verhalen. Ik heb echt elke keer weer genoten.
Een groet uit zomers Zweden.
Lidy

Comment

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer