Thunder in the sky...

Vrijdag de 13e aangekomen in León.  En zaterdag eigenlijk gelijk begonnen met werken in Hostel Sonati. Ik werk 5 dagen per week van 8 uur bij de receptie.  We hebben 3 verschillende shifts die we draaien, de morgen van 7:30 t/m 15:30, de avond van 15:30 t/m 22:30 en de nachtdienst van 22:30 t/m 7:30.

Het werk zelf stelt niet zo heel veel voor. Voornamelijk nieuwe gasten ontvangen en rondleiden en tours boeken. Daarvoor krijg ik gratis inwoning, deel een dormkamer met Sophie (uit Canada) die hier ook als vrijwillger werkt. En tijdens de shifts die ik werk krijg ik een maaltijd. En verder kan ik gratis mee op de tours. En eindelijk weer eens de backpack leeggehaald en alles uitgestald. Heerlijk.

De eerst paar dagen ben ik ingewerkt door Claudia. Claudia spreekt alleen maar Spaans.  En mijn Spaans laat nog altijd te wensen over… Maar met vallen en opstaan kunnen we toch met elkaar communiceren en begrijpen we elkaar. Maar ben in een Spaans talig land aan het werk, dus vind dat ik gewoon Spaans moet spreken. Dus mijn schrift van mijn Spaanse les is weer uit mijn tas tevoorschijn gekomen en mijn woordenboek ligt naast me. En probeer nu zoveel mogelijk Spaans te praten. Maar als gasten Engels spreken is het zo gemakkelijk om over te schakelen naar het Engels.

Na een paar morning shifts met Claudia was het dan tijd voor mijn eerste night shift alleen. Ging allemaal prima totdat er opeens uit het niets een onwijze donderslag was en het keihard begon te regenen om een uur of 2 ’s nachts…. Stroom viel uit, maar kwam na een minuutje weer terug… Alleen kreeg de computer niet meer aan… Shit dacht ik zal toch niet waar zijn dat de computer kapot is vanwege de onweer. Maar de volgende morgen toen Claudia kwam hebben we de stekkers een half uur eruit getrokkken en daarna deed ie het weer. Gelukkig.  De ochtend voor de night shift ging er een tour naar de vulkaan om te volcano boarden. En aangezien ik pas ’s avonds hoefde te werken ben ik meegeweest op deze tour. Dit is eigenlijk de meest populaire tour hier. Je gaat naar een vulkaan, klimt deze omhoog en gaat zittend op je billen op een soort van snowboard naar beneden. En je kan zelf je snelheid regelen, hoe meer je achterover gaat hangen des te sneller ga je. Leuke tour om te doen. We hadden een leuk groepje. Boven trek je een overall aan ter beschermen als je naar beneden gaat. One size fits all, dus erg charmant ;-)

Net een night shift gedraaid en  wou net naar mijn bedje gaan ’s morgens toen Noni (eigenaar) naar me toe kwam en vroeg of ik meewou naar Telica, een vulkaan die net de dag ervoor was uitgebarsten. En daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen!! We konden natuurlijk niet Telica zelf beklimmen, maar wel naar een uitkijkpunt vlakbij. Mooie wandeling. De aarde is echt zo actief hier. We kwamen langs een veld met allemaal pruttelende modderpoelen en dampen die uit de aarde opstijgen. En natuurlijk de geur van rotte eieren.

Telica heeft 1 grote eruptie gehad de dag ervoor, de naaste omgeving is ontruimd. En nu komen er rookpluimen uit de vulkaan. Toen we het uitkijkpunt bereikte kwamen er alleen net wolken aanzetten, waardoor we in de wolken zaten en helaas dus geen uitzicht hadden. Maar het was heerlijk koel. De terugweg was deels in het donker, zon was al ondergegaan. Met een zaklampje over de rotsen naar beneden klauteren, je begrijpt natuurlijk wel dat ik daar heel onhandig mee ben… Echt werkelijk overal waren fireflies, altijd zo mooi om te zien. Overal weer je kijkt twinkelende lichtjes. Erg bijzonder en heeft wel iets sprookjes achtigs… We kwamen een uur voordat mijn volgende nightshift begon terug. Dus even snel gegeten en gedouched. Gelukkig was iedereen zo moe, dat het vrij rustig was en ik ook wat heb kunnen slapen.

Van het weekend had ik 2 vrije dagen. Zaterdag ben ik met Sophie (die ook vrij had) naar Laguna Asososca  gegaan . Een meer tussen de vulkanen, erg mooi en geen mens te bekennen daar.

En zondag ben ik met Marti (een locale vriend) op de fiets naar het strand gegaan. Wel weer even gek om naar ruim 4 maanden weer eens op een fiets te zitten, had gelijk zadelpijn. Dacht dat de weg naar het strand vlak zou zijn, maar was behoorlijk heuvelig….Maar wel een goede exercise. 20 km heen en 20 km terug. Helaas was het wel net een beetje een bewolkte druilerige dag, maar wel heerlijk om te fietsen. Daarna bij Marti nog even wat gegeten en terug naar het hostel en eigenlijk was ik kapot. Het is een drukke week geweest. Veel gewerkt, weinig geslapen en ook een week van een hoop onzekerheid. Vorige week vertelde mijn ouders dat mijn vaders controle in het ziekenhuis niet goed was en ze een plekje op zijn long hadden gevonden op de X-foto. En dat ze een CT scan moesten maken om dit verder te onderzoeken. En om eerlijk te zijn dacht ik dat het foute boel zou zijn. Op zo’n moment realiseer je je dat je toch wel heel ver weg bent. En dat er hier in León niemand is die je goed kent en die je een knuffel geeft als je die nodig hebt. Mijn familie en vrienden thuis in Nederland. Sherri en Samo die ik net gedag had gezegd de week ervoor. Was net weer even helemaal alleen. Maar gelukkig bestaat er email en Skype en heb ik zo ook mijn hart kunnen luchten.  Maandag middag zouden mijn ouders de uitslag horen, hier is het 8 uur vroeger, dus wekkertje gezet en bed uit en computer aan. En ahhh geen internet…. En geen enkel internetcafé is open om 6:30… Alle stekkers eruit getrokken en alles opnieuw opgestart en gelukkig na 45 minuten weer internet. Hoe opgelucht was ik toen ik een mailtje zag met de titel: goed nieuws. Het plekje blijkt een litteken te zijn…

Verder verzorgen we een kleine kitten in het hostel. Noni heeft haar een paar dagen terug tussen de vuilnis gevonden… Nog maar een paar weken oud, ontstoken oogjes en zo mager. Maar haar laatste krachten kwam ze mauwend naar Noni toegelopen waarna ze in elkaar zakte. Ik snap echt niet wie zoiets kan doen. Diegene die shift heeft verzorgd haar nu. Elke 2 uur oogjes schoonmaken en eten geven. Maar het beestje heeft zo’n trauma opgelopen dat het niet alleen kan zijn en misschien is het nog wel te klein om zonder moeder te kunnen. Elke keer als ze alleen is dan begint ze te huilen. Dus zit ze constant bij ons op schoot en knuffelen we haar en lopen we altijd met haar rond. Maar de vraag is nog steeds of ze het gaat halen…

 

Wist je datjes:

-          Het poesje vandaag heel slecht gaat

-          En de dierenarts zo komt…

-          Ik toen ik met Sophie naar het meer ging, lek gestoken ben. Heb wel 50 muggenbulten op mijn linker arm en schouder

-          Als ik dus malaria krijg, ik in iedergeval weet wanneer dat gebeurd is…

-          Er in het noorden van Guatemala 27 mensen vermoord zijn door een drugsbende

-          Dit vlakbij Tikel en Flores is, waar ik met Ankie ben geweest

-          De hele provincie daar nu dicht schijnt te zijn (voor toeristen) ivm onderzoek door het leger

-          Ik na vandaag 2 dagen vrij heb en daarna nachtdienst heb

-          Ik een mail van Sherri kreeg dat ze in San Juan del Sur (aande kust) een huis huurt en wanneer ik langs kom…

-          Ik dus vanmiddag die kan op ga en daar en paar dagen blijf

-          Nog een half uurtje werken en dan 5 uur met de bus

-          Ik nu even de kitten eten ga geven (met injectiespuit)

Last pictures

Comments 5

Arno 25-05-2011 09:59

Hai,

Blij om te zien dat er ook nog eens gewerkt wordt na al die paradijselijke verhalen. Al lijkt dat werken voornamelijk op veel verhalen schrijven op het internet. Wat wij weer helemaal niet erg vinden. Het blijft genieten om al die avonturen mee te beleven op deze manier. Blij dat alles goed is op het thuisfront. Kan je tenminste weer ongestoord werken ..eh genieten.

Grt,
Arno

lidy van dam 25-05-2011 23:32

Hej Agnes,
Wat een spanning de afgelopen week hè. Wat moet jij je alleen gevoeld hebben! Gelukkig is er niets aan de hand. Wat een opluchting.
Geniet dus maar weer ontspannen van je avonturen.
Wat een luizebaan heb jij zeg! Lekker rustig baantje, de kost voor het kouwen en ook nog leuke uitstapjes maken.
Ook weer prachtige foto's zeg. En wat afwisselend; de kale vulkaanhelling en dat prachtige meer.
Alle goeds uit Zweden gewenst en blijf genieten.

Inge 26-05-2011 12:15

Hey Agnes,
Gelukkig was het goed nieuws. Ja op dat soort momenten merk je pas dat je heel ver weg zit en dat je niet even naar iemand toe kan. En als internet dan ook nog eens moeilijk doet.....
Wennen om weer aan het werk te zijn? Is toch ook wel fijn weer even op 1 plek te zitten.
Heel veel plezier nog. We blijven je volgen, als we internet hebben, ja nog 2 dagen!!! Zou het liefst nu al op de trein stappen

Liefs Inge

Gonny 29-05-2011 13:28

Snap heel goed wat je voelde. We hebben met z'n alleen een week in spanning geleefd en waren heel erg blij dat het goed was. Heb je vader toch maar weer een keer toegesproken dat hij moet stoppen met roken......
Femke en Wim zijn weer terug in Nieuw Zeeland. Afscheid nemen is echt waardeloos.
Veel plezier en de groeten van
Gonny

Peter 13-06-2011 08:08

Agnes, dat was kort en niet eens krachtig onze chat op FB vanmorgen. Maar wel heel leuk
voor mij 6 uur s'morgens en voor jou 10 uur savonds, dat goeie morgen klopte dus niet helemaal
Blij dat het goed met je gaat en dat je een goed bericht heb ontvangen. Als je hier thuis zit is het afwachten al vaak een hel
Ben nu in Apeldoorn bij de hardloop4daagse en doe de 60 km
groetjes Peter, ik lees je avonturen wel weer

Comment

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer