unBOLIVIAble

Het is weer even tijd voor een update vanuit Cochabamba! En ben hier nog steeds aan het werk!! Zoals ik al aangaf in mijn vorige verslag is er wel iets veranderd… Ik werk nu alleen nog maar in de morgen bij Cereco en in de middag bij Atendi. En op deze manier heb ik het echt een stuk beter naar mijn zin! Ik zal even wat meer over Atendi vertellen…

Atendi is een kinderdagcentrum voor kinderen met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking in de leeftijd van 0 t/m 15 jaar. De naam Atendi staat voor Atencion Temprana para Niños con Discapacidades. Het programma bestaat uit dagelijkse opvang, klassikaal onderwijs, fysiotherapie, hydrotherapie, psychologische ondersteuning/begeleiding en stimulatietherapie. Het doel van de intensieve begeleiding van de kinderen is hen ooit zo zelfstandig mogelijk in de maatschappij te kunnen laten functioneren. Atendi is een mooi modern centrum, met vrolijke ruimtes met veel kleurtjes.

De woonkamer

Diego, Liz Dana en David

met zn allen buiten, binnen is het te warm...

De meeste kindjes die ik in de middag zie hebben een cerebrale parese, een hersen beschadiging die optreedt voor, tijdens of na de bevalling en zijn rolstoelafhankelijk. Behalve problemen met de motoriek (spasticiteit), hebben deze kindjes ook vaak ernstige spraak- en taalstoornissen. Voor mij een totaal nieuwe ervaring om met deze kinderen te werken. Maar ik moet zeggen dat ik het erg naar mijn zin heb.

Met Semana Santa, oftewel de paasweek heb ik lekker een weekje vrij gehad! Tijd om weer eens even iets avontuurlijks te ondernemen en op reis te gaan. En kon ik mooi gelijk even mijn nieuwe paspoort ophalen in La Paz. En nee mijn oude is gelukkig niet gestolen, maar bijna verlopen… Mijn huisgenootje Sjanna , hoteldebotel van voetbal, heeft het al maanden over de WK kwalificatie wedstrijd Bolivia- Argentinië die ook toevallig de week van Semana Santa in La Paz plaatsvindt. Dus dit werd de basis van ons avontuur. Samen met nog een andere Nederlandse (Marleen), 2 Belgen (Anne Sophie en Steven), een Boliviaan (Jhonny) en een semi Boliviaan (Bau) gingen we op pad.

Maar helaas is iets plannen in Bolivia nogal lastig… Zo zouden wij vrijdagavond gelijk na werk al met de nachtbus naar La Paz vertrekken, maar helaas er was een rotsblok naar beneden komen zetten dus de weg was geblokkeerd… Hoelang dit dan gaat duren… dat weet niemand… gewoon de volgende dag vroeg weer terug komen. Gelukkig hadden we zaterdagochtend inderdaad meer geluk en zaten we om half negen ’s morgens in de bus naar La Paz. Was nog even spannend of we inderdaad voetbal kaartjes konden bemachtigen, want dit is niet zoals in Nederland gewoon online te koop. Nee alleen bij het stadium zelf 2-3 dagen van te voren… Maar het geluk was aan onze zijde en we hebben 7 kaartjes weten te scoren! Dinsdags de dag van de wedstrijd waren we nog even naar een uitzichtpunt geweest vanwaar we een mooi uitzicht over de stad La Paz en over het stadium hadden.

Daar gaat het straks gebeuren...Mooi op tijd naar het stadium gegaan, Boliviaanse vlag op de wang en een hoedje in de Boliviaanse kleuren, want voor deze keer zijn we voor Bolivia.

Met SjannaEn wie weet gaan de Bolivianen wel winnen van de Argentijnen, want dit is één van de meest hooggelegen stadiums ter wereld, bijna 4.000 meter! Nou is het Boliviaanse nationale team niet bepaald de beste ter wereld, maar ze hebben wel enorm veel thuisvoordeel op deze hoogte. En hebben zo al menig nationaal elftal weten te verslaan. Hoogteziekte is namelijk een vrij normaal verschijnsel voor menig persoon die hier op het vliegveld aankomt. Dus tijd om te checken of Messi weet te scoren op deze hoogte.

Bolivia- Argentina

Messi!!!

Bolivia- Argentina

Bolivia- ArgentinaEn zo slecht deed Bolivia het niet en scoorde zelfs de 1-0 in de eerste helft, helaas werd het de 2e helft toch nog 1-1, maar Messi heeft niet weten te scoren. Maar wat een geweldige ervaring om bij deze wedstrijd geweest te zijn!

Voor de rest van de groep was het tijd om door te gaan op een 3- daagse tour naar de Salar. Omdat ik hier al was geweest wou ik graag op een 3 daagse trekking gaan in de Cordilleras rondom La Paz. Had me begin van de week al opgegeven voor een mooie tour, maar helaas na 4 dagen nog geen animo voor deze tour en werd de tour dus gecancelled. Enige alternatief: Huayna potosí beklimmen met een hoogte van 6088 meter. Nou had ik in Ecuador, de hoogste vulkaan met een hoogte van 5897 beklommen en 1,5 later jaar kan ik me nog altijd goed herinneren hoe erg ik toen moest afzien. Maarja om nou verder helemaal niks te doen in La Paz of om terug te gaan naar Cochabamba is ook een beetje zonde van mijn weekje vrij. En deze berg is in ieder geval hoger, dus dan maar een poging wagen om mijn hoogte record te verbreken…. Een feit is wel dat meer dan de helft van de avonturiers de top niet haalt… Het is mogelijk om de top van Huayna Potosí in 2 -3 dagen te halen. Voor mij werd dit een 2 daagse tour (vanwege mijn ervaring in Ecuador). Met zn 7-en begonnen we aan de 2 daagse tour… Ik met alleen maar mannen…  De eerste dag gingen we bepakt en beladen met een enorme backpack met alle uitrusting die we nodig hebben op weg van het basiskamp naar de hoge refugee. Bij de uitrusting moet je denken aan een: pikhouwel, enorme zware dikke schoenen (te vergelijken met skischoenen), ijzers voor onder deze schoenen, een helm, harnas (omdat we aan elkaar gelijnd worden), skijack, thermobroek, water- en wind dichte broek, sneeuwbeschermers, hoofdlamp en een enorm dikke slaapzak. Dit valt al niet mee op deze hoogte.

Lets start

het eerste trajectEenmaal bij de refugee aangekomen gaan we gelijk avondeten, krijgen we een briefing voor de volgende dag en is het gelijk bedtijd. De wekker gaat namelijk weer om middennacht omdat we om 01:00 beginnen aan onze weg naar de top. Na eigenlijk niet geslapen te hebben… toch nog koud met een dikke slaapzak en muts op en op ruim 5000 meter hoogte gaat ademen niet vanzelf waardoor je telkens naar lucht loopt te happen… En het keiharde gesnurk van iemand die wel geslapen heeft en natuurlijk de spanning…  

De overnachtingsplek

met zn allen

zonsondergang

avondeten.... brrr wat is het koud...

brrr proberen te slapenIk wordt gekoppeld aan een Australiër Michael. Met groepjes van 2 en een gids gaan we allemaal op pad. Al na een paar minuten komen we aan bij het begin van de gletsjer en gaat onze hele uitrusting aan. Vervolgens gaat de gids voorop gevolgd door mij en daarna door Michael, alle drie een harnas aan en aan elkaar gezekerd door middel van een safety line. Van de vorig klim weet ik nog dat het echt super belangrijk is om langzaam te starten. Als één van de langzaamste starten we, maar al snel komen we de eerste afvallers tegen. Als één van de 2 niet verder kan, moet je nml alle 2 terug met de gids, tenzij je bij een ander groepje gekoppeld kan worden. Wij namen Pepe bij ons in de groep, omdat zijn klimpartner niet verder kon. Wel een groter risico, want als 1 van de 3 niet verder kan moeten we alle drie terug. De mannen besloten dat we mijn tempo aanhielden. Langzaam maar als een dieseltje en langzaam maar zeker haalde we steeds meer andere klimmers in en zagen we klimmers die op moesten geven vanwege hoogteziekte   (overgeven, duizeligheid) en andere lichamelijke ongemakken. Super zwaar was het…. Bijna geen zuurstof meer in de lucht op deze hoogte, elke nieuwe stap is een uitdaging. Ik had voornamelijk problemen met de ademhaling, kon bijna geen lucht krijgen. Pepe werd duizelig en misselijk en Michael volgde eigenlijk trouw zonder zeuren. Maar je voelt je alles behalve goed op deze hoogte. Daar kwam nog bij dat de laatste 20 minuten naar de top over een steile bergkam gaat. Je kon eigenlijk niet eens je voeten naast elkaar zetten, zo smal was het, met echt aan beide kanten een enorme afgrond. Echt gekke werk. En je evenwicht en coördinatie op 6000 meter zijn ook niet bepaald wat ze zijn op zeeniveau. Maar net voor zonsopkomst bereikte we de top!!! 6088 meter. Dikke knuffels voor elkaar en echt super blij waren we. Tijd om wat foto’s te maken.

IMG_1676.jpg

met mn 2 mannen

woehoe on top of the world!!

This is just too crazy what we had to do..En het bleek dat we de enige zijn van onze groep die de top hebben gehaald!!!! Maar wat koud en wat voelde we ons beroerd… En dan moet je nog weer naar beneden…. Dit is echt het zwaarste wat ik ooit heb gedaan!!! Helaas bleek de volgende dag dat ik wel 2 gevoelloze grote tenen had… ja mijn tenen waren koud, of mijn schoenen knelden misschien ergens, maar op de weg naar de top was dat wel mijn minste probleem. Nu 3 weken later is mijn gevoel bijna weer terug in mijn grote tenen…

its a white world

boven de wolken

On top of the world!!!

Verder in de weekeinden op stap geweest, naar omliggende dorpjes en een aantal malen wezen stappen. En elke zaterdagmiddag is er op het centrale plein, een groep vrijwilligers die kindjes wassen uit de armere gezinnen, die thuis geen water hebben. Daarna krijgen ze nieuwe kleertjes (die ingezameld zijn). Erg goede actie, dus als ik tijd heb op zaterdag probeer ik even mee te helpen. De meeste vinden het super leuk om gewassen te worden en helpen mee, maar een enkeling zet het op een krijsen. Daarna zijn ze super blij en trots met hun nieuwe kleren!

kindjes wassen op plaza principal

allemaal weer schoon

met nieuwe kleertjesWist je datjes:

-          Er in Bolivia om de haverklap stakingen zijn…

-          Ze staken hier werkelijk voor alles…

-          Vaak is er dan ergens een blokkade van 1 of meerdere dagen…

-          Kinderen kunnen dan niet naar school komen, mensen niet naar werk en patiënten niet naar de fysio…

-          In Oruro, een stad tussen La Paz en Cochabamba, heeft een nieuw vliegveld…

-          De bevolking, wou dit vliegveld vernoemen naar de 1e Boliviaanse piloot…

-          Maar de president Evo Morales vond zijn naam toch een geschiktere keuze…

-          Gevolg: verkeersblokkades…

-          Er hier veel dieven zijn…

-          Behalve mijn knappe lingerie, mijn fiets nu ook gestolen is…

-          Uit de tuin, terwijl hij wel op slot stond… Binnen de poort van ons huis…

-          Je eigenlijk constant op je spullen moet letten en het liefst gewoon helemaal geen waardevolle spullen mee moet nemen…. Helaas….

-          Er hier ontzettend veel feestdagen zijn

-          Bijna elke dag is het wel raak…

-          Zo heb je Vaderdag en Moederdag wat wij ook hebben

-          Maar ook dag van de kinderen , de dag van de zee, de dag van het down syndroom, dag van de vrouwen etc

-          Afgelopen zondag was het dag van de voetganger, oftewel een autoloze zondag.

-          Nergens niet een auto te bekennen. Iedereen op straat en overal marktjes.

-          Ik volgend weekend voor het eerst in 14 jaar weer een wedstrijd ga zwemmen!!!

-          Afgelopen week de wc rol mijn beste vriend was…

-          En ik weer een GEHEIMPJE weet!!!!

Last pictures

Comments 8

renske 16-04-2013 11:17

Hallo dochter.
Wat weer een verhaal.
Het meeste wisten we natuurlijk al.
Wel eng hoor zo n bergbeklimming, zou het je niet na doen hoor.
Fantastisch gedaan.
Mooie fotos ook van de kindjes op je werk en op het plein.
Goede actie om ze op het plein te wassen en zo.
Daar zou ik ook aan meewerken hoor.
Ik neem mijn petje voor je af hoor, wat je daar allemaal doet.
Ben trots op je.
Succes met alles en natuurlijk met de zwemwedstrijden komend weekend.
We gaan duimen.
Liefs uit Alkmaar,
mamma

Wies van brug 16-04-2013 12:02

Hai Agnes,
Onder het genot van een bakkie je wonderlijke verhalen weer gelezen.
Erg indrukwekkend allemaal. Spannend hoor die klimpartij, je kunt de stappen die je hebt gezet bijna voelen.... Natuurlijk hebben die mannen het gered dankzij jou! Je bent werkelijk een topvrouw!
Heel veel goeds met alles wat je verder gaat doen en natuurlijk succes met je wedstrijd volgend weekend!

Hartelijke groetjes

Och man en ik ben zo benieuwd naar dat geheimpje

lidy 16-04-2013 14:13

hej hej,
Wat weer een geweldig verhaal. Die klim zeg..........wat een kanjer ben je. Al die kerels er uit gelopen. Wat een mop. Maar hou je niets over aan die dagen zonder genoeg zuurstof. Ik heb het gevoel dat je daar nog best lang last van kan houden. En gelukkig komt er weer gevoel in je tenen. Maar in ieder geval chapeau!
Ook wel heel fijn dat je zo blij bent met het werk. Hoe lang denk je te blijven?
Geheimpje (ik denk dat ik het kan raden, maar noem het maar niet )
Heel veel plezier en succes verder (en ff winnen hé die zwemwedstrijd).
Hartelijke groeten uit Zweden. Lidy

Agnes 16-04-2013 19:49

Even een misverstand uit de lucht halen...
Dit geheimpje heeft niks met Hans en Ellen te maken!!!

Laura 16-04-2013 20:36

Hey knappert! Wat een prestatie! Bewondering, absoluut.
Wat een mooi werk doe je met de gehandicapte kids, je ziet er erg gelukkig uit. Op elke foto eigenlijk. En ja ook ik ben nieuwsgierig naar je geheimpje..... Geniet!! Dikke kus

Kaatje 16-04-2013 21:46

Gaaf! Maar wel erg gevaarlijk ziet het er uit!
Kom je terug? Je verjaardag weer in nl vieren?
kus

Manou 17-04-2013 21:36

Ik heb bewondering voor je hoor, je doet enorm je best en wat een prestatie met het klimmen! Geniet ervan meis. Liefs Manou

Gonny 27-04-2013 19:46

Superwoman! je moeder is met recht trots op je.
Komend weekend, 5 mei, komen Femke, Wim en Fenna naar Nederland. wij allemaal blij.
groet van ons

Comment

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer